Vooraleer we in 2012 opnieuw bestookt worden met steengoede releases, is het natuurlijk altijd raadzaam even het voorafgaande jaar grondig te evalueren. In een aantal sectoren staan de meest interessante releases van 2011 opgelijst. Telkens weer berusten ze op mijn bevindingen, mijn muzikale verwachtingen en smaak en het gevoel die de plaat bij mij op riep tijdens het beluisteren ervan.
30. Yuck - Yuck
Bejubeld en met veel bravoure aangekondigd door BBC in ‘The Sound of 2011’ waar ze in de shortlist werden opgenomen. Een prestatie die kan tellen rekening houdend met de bands die dezelfde eer te beurt vielen. Dit Britse collectief bezit de gruis van Dinosaur Jr. en de jeugdigheid van Sonic Youth wat bij momenten knappe, energieke songs oplevert. Een aardig plaat dat hoger had geëindigd mochten ze enkele ‘cheesy’ songs achterwege hadden gelaten en er een coherenter geheel van gemaakt hebben.
29. Sleep Party People - Sleep Party People
Aargh, rabbits. Regisseur David Lynch schrikt zich vast een hoedje als hij ziet wat ze tegenwoordig uitsteken. Zijn drie konijnen Jack, Jane en Susie vonden enkele vriendjes en vriendinnetjes en maken voortaan muziek, zo blijk. Eén van de meest verrassende YouTube filmpjes van het jaar zagen we van Sleep Party People. Een stelletje weirdo’s die verkleed als konijnen hun eerste langspeler inblikten. Een eersteling barstensvol feeërieke popsongs. Niet zozeer de plaat van het jaar maar veeleer een origineel visitekaartje dat doet smaken naar meer.
28. Seapony - Go with Me
Wat mij betreft mag Seapony doorgaan als één van de indiepoprevelaties van het afgelopen jaar. Deze Amerikaanse hipsters koppelen een jeugdig enthousiasme aan zwevende, dromerige melodieën drijvend op de zachte, licht nasale stem van frontdame Jen Weidl. Verdomd verslavende plaat van een band dat in België jammer genoeg anoniem voorbij draafde.
27. Other Lives - Tamer Animals
Folkies van Oklahoma die zelden of nooit hun geruit hemd uit de kast vergeten te halen. Titeltrack ‘Tamer Animals’ riep vergelijkingen op met de vroege Interpol en werd in België een bescheiden hype. Meer nog, ze toonden vooral aan dat Other Lives doorheen de jaren toegankelijker en zelfs radiovriendelijke is geworden. Mooie plaat.
26. Laura Marling - A creature I don’t Know
Nog één van die vrouwen die het muziekcircuit verrijkten met een volwaardige langspeelplaat. Laura Marling teltdan wel amper 22 lentes, toch zijn de groeven en blutsen in haar songs die van een doorleefde folkgodin. Nog meer dan op vorige platen is dat duidelijk hoorbaar in ‘A Creature I don’t Know’, de plaat waarmee Marling haarzelf incontournable maakte. Anno 2012 zijn de songs van Marling ruw en diep, doorleefd en grauw met het ontzettend bezwerende ‘The Beast’ als een absoluut hoogtepunt waarin Marling haarzelf mysterieus en intrigerend opstelt.
25. Nils Frahm - Felt
Geef die man een piano en wat er uit komt, is magie op z’n puurst. Nils Frahm is een virtuoos die ten gepaste tijd zijn virtuositeit opzij schuift om zijn songs te verfijnen. Mag het een wonder heten dat zijn grote mentor Peter Broderick heet, een muzikant die gevoel steeds laat primeren boven ratio. ‘Felt’ is geen hapklare brok maar het is nu al een lichtpunt binnen het neoklassieke muziekgenre. Waardevolle plaat.
Vooraleer we in 2012 opnieuw bestookt worden met steengoede releases, is het natuurlijk altijd raadzaam even het voorafgaande jaar grondig te evalueren. In een aantal sectoren staan de meest interessante releases van 2011 opgelijst. Telkens weer berusten ze op mijn bevindingen, mijn muzikale verwachtingen en smaak en het gevoel die de plaat bij mij op riep tijdens het beluisteren ervan.
35. Destroyer - kaputt
Hoewel de term ‘zelfdestructie’ toch enigszins voorkomt in de groepsnaam en albumtitel, heeft deze Zweed zich hier doorheen de jaren niet aan laten vangen. Met ruim negen langspelers achter de kiezen, blijft songsmid en grote bezieler van dit eenmansproject Dan Bejar duidelijk overeind. Meer nog, als nooit tevoren slaagt Bejar er in om in zijn ‘Magnus opus’ folk, ambient, blues, jazz en pop feilloos in elkaar over te laten lopen.
Het resultaat is een gevarieerd klanktapijt van onmetelijke schoonheid.
34. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
Alweer een sterke madam die dit jaar de wereld verblijdde met een nieuwe plaat. op ‘All Things Will Unwind’ profileert My Brightest Diamond haarzelf als intrigerende persoonlijkheid. Het past perfect bij haar theatrale, soms dramatische, fatalistische songs die dan weer subtiel en eerlijk zijn maar evenwel uitlopen in pure bombast. Laat dit net van My Brightest Diamond de meest unieke, aparte band in het circuit maken. Waardevolle plaat!
33. TV on the Radio - Nine Types of Light
Ik herinner me heel goed het bonken van mijn hart tijdens de aankoop van ‘Nine Types of Light’, het zoveelste juweeltje van de hipste snuiters van Brooklyn TV on the Radio. Waarom? Omdat TV on the Radio het type band is dat altijd vernieuwend voor de dag komt door stijlen die op het eerste zicht onverenigbaar lijken moeiteloos aan elkaar te koppelen. En hoewel hun vorige plaat ‘Dear Science’ onovertrefbaar lijkt, slaagt TV on the Radio er in om ‘Nine Types of Light’ vol te stoppen met aardige, groovy tracks. Meer nog, single ‘Will Do’ is het meest radiogenieke lied dat TV on the Radio ooit maakte. Helaas verloor de band met Gerard Smith haar uitzonderlijke bassist. Zonde.
32. Thurston Moore - Demolished Thoughts
Niemand zag het aankomen. Niemand durfde het ook te geloven maar toch kan ‘Demolished thoughts’ beschouwd worden als de break-upplaat van Thurston Moore. Na zestien jaar huwelijk doofden de brandende kaarsen tussen hem en zijn vrouw Kim Gordon. Het betekende het einde van een vurige romance en tegelijk die van Sonic Youth, een van de meest toonaangevende bands van de voorbije jaren. ‘Demolished Thoughts’ is dan ook één van de meest sobere, moeilijke, emotionele en doorleefde platen van het jaar geworden. Het bewijs dat Thurston Moore een songschrijver is in de pure zin van het woord.
31. Peter Broderick - Music for Confluence
Ik heb mijn passie voor multi-instrumentalist Peter Broderick nooit onder tafels en stoelen verborgen. De man zorgt niet voor niks jaarlijks wel voor één à twee platen die het kopen waard zijn. ‘Music For Confluence’ is het dat ook. Andermaal wordt ‘s mans muziek getypeerd door een zekere tristesse, diep verborgen in soundscapes en verstillende songs. Het zijn net die gevoelige songs die van Broderick een muzikant maken met het hart op de juiste plaats. Een kunstenaar in de pure zin van het woord, die vertrekt vanuit intuïtie en niet vanuit rede.
Next up: 30 tot 25…
Vooraleer we in 2011 opnieuw bestookt worden met steengoede releases, is het natuurlijk altijd raadzaam even het voorafgaande jaar grondig te evalueren. In een aantal sectoren staan de meest interessante releases van 2011 opgelijst. Telkens weer berusten ze op mijn bevindingen, mijn muzikale verwachtingen en smaak en het gevoel die de plaat bij mij op riep tijdens het beluisteren ervan.
40. Fink - Perfect Happiness
Deze Britse producer was aan de start van zijn carrière vooral bekend als dj in het electro-circuit. Fink, aka Fin Greenall, bewees met zijn laatste releases echter dat er in hem ook een uitstekende singer-songwriter schuilt. ‘Perfect Happiness’ is een heerlijk gelaagde ambient plaat die folk aan lichte electronica koppelt met de zachte stem van Fin(k) als broodnodige neutralisator.
39. King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine
‘Diamond Mine’ van King Creosote & Jon Hopkins begint met het gerammel en geklets van een typisch huiselijk tafereel. Wat volgt is één van de mooiste folkplaten van het jaar. Zacht piano-getokkel, subtiele gitaarlijnen en de warme stem van Kenny Anderson (King Creosote) zijn de bouwstenen van een gracieuze en elegante plaat die de luisteraar meevoert van genre naar genre zonder in overbodige cliché’s te vallen.
38. The Vaccines – What did you expect from the Vaccines?
‘Ra Ra Riot!’, het zal wel geen toeval heten dat Londen dit jaar op zijn kop stond. The Vaccines brengen het type muziek die als perfecte soundtrack dient bij een ferme voetbalmatch of een stevig robbertje vechten. Toegegeven, erg uniek is het allemaal niet maar dergelijke jeugdige uitgelatenheid troffen we sinds ‘Employment’ van Kaiser Chiefs niet meer aan in een volwaardig debuut.
37. Dirty Beaches – Badlands
Op de valreep in 2011 de tijd genomen om kennis te maken met Dirty Beaches, het mysterieuze eenmansproject van de Taiwanese Canadees Alex Zhang Huntai. Zijn debuut ‘Badlands’ handelt over het vluchtige nomade bestaan. Geen wonder als je de reisroute ziet die deze eigenaardige rockabilly zelf heeft afgelegd. Zijn gruizige rockabilly/noise grijpt je bij het nekvel en laat niet meer los. Booyah!
36. St. Vincent – Strange Mercy
2011 was het jaar van de madammen. Deze St. Vincent was absoluut één van deze karaktervolle zangeressen die het jaar heeft gekruid. Bekend geworden aan de zijde van Bon Iver met een single voor de Twilight-saga deed ze nu met ‘Strange Mercy’ een stevige worp om haar doorleefde songs enigszins te capteren. Met succes, ‘Strange Mercy’ heeft een groove die op zijn minst opmerkelijk te noemen is.
Al een eindje uit maar nu pas de tijd genomen om het echt te leren kennen, de muziek van Real Estate. Deze hippe Amerikaanse band komt - hoe kan het ook uit anders - van Brooklyn, New York. De bakermat van de coole alternativo’s. Die alternatieve toets vind je ook in het tweede album terug van deze vriendelijke snaken. Het dit jaar uitgebrachte ‘Days’ is de bevestigende tweede na een ijzersterk gelijknamig debuut in 2009. In deze ‘It’s Real’ vind je alle kenmerken van een modern alternatief poplied terug. Om luidkeels mee te zingen in de auto of de douche. Ferme band.
Vreemd en triest om zien hoe - anders dan in de jaren ‘90 - sommige clips niet langer het televisiescherm halen. Al is deze videoclip die hoort bij de popsong ‘Montana’ van Youth Lagoon met ruim 100.000 views nu ook niet echt vertoond in intieme kring. Gelukkig maar, dit korte filmpje toont aan dat clips tegenwoordig vaak opgevat worden als kortfilms die symboliseren waar de song echt om gaat.
Deze clip, geregisseerd door Tyler T. Williams, is daar een goed voorbeeld van. In deze song van Youth Lagoon, enkele jonge wolven uit het indiepopcircuit, staat het verlies van een dierbare vriend centraal. Een gevoel dat voortreffelijk wordt gesymboliseerd in de clip. We zien hoe een man op jonge leeftijd geconfronteerd wordt met de dood van zijn vader. Op symbolische wijze verbergt hij zijn verdriet door een doosje met herinneringen aan zijn vader te begraven. Wanneer hij steeds meer moeite heeft om zijn verdriet te verwerken, besluit hij de doos op te graven, aan te kijken om het daarna te verbranden en zo het verlies alsnog te verwerken. Het ontroerende beeld volgt het ritme van Montana’, een integere song die naar het einde toe steeds intenser wordt en toont dat muziek en film onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn.
Meer videoclips van Tyler T Williams vind je hier.
Kom hier meer te weten over de band.
Het wordt wel eens tijd dat ik mijn liefde uit voor de bijzondere muzikant die Bradford Cox op vandaag is. De jongeman heeft zelf misschien weinig om het lijf, hij compenseert dat ruimschoots met zijn muziek. Zowel bij de groep Deerhunter, waar hij nog steeds frontman van is, als met zijn solo-project Atlas Sound, waar hij zelf beslist wat met zijn songs gebeurt. Het is net in dat tweede project dat zijn drang te experimenteren tot uitzonderlijk mooie songs leidt. Zo ook op ‘s mans nieuwe ‘Parallax’ waarvan naast het titelnummer ook songs als ‘Te Amo’ en ‘Modern Aquatic Nightsongs’ drijven op een niet-aflatende zweverige tune. Het zijn echter de sfeervolle en subtiele tussenkomsten waarin Cox zijn unieke stemgeluid laat horen, die nog het meest tot de verbeelding spreken. Neem nu het subtiele ‘Doldrums’ en het bijna fluisterende maar zo vertederend mooie ‘Terra Incognita’. Ruim zes minuten duurt die laatste, net genoeg om je moeiteloos te betoveren.
Enfin, we hebben het uitgezocht, Bradford Cox maakte sinds 2005 ruim 9 platen (zowel met Deerhunter als solo). Geen slecht gemiddelde voor iemand die alles in zich heeft om een groter publiek te bereiken maar dat bewust niet doet. Die opvatting alleen al, bewijst dat Cox zijn strak uitgezette muzikale lijn bewaakt en doorzet. Het maakt van hem zonder meer een bijzonder getalenteerde muzikant en boeiende persoonlijkheid.
The Horrors - Oceans Burning: de nieuwste prijsduif van The Horrors
Wie dacht dat ‘Still Life’ de prijsduif was van The Horror’s nieuwste, heeft deze ‘Oceans Burning’ schandelijk over het hoofd gezien. Deze slotsong van Skying, tot nog toe het magnus opus van de Britse band The Horrors, leert je in zeven minuten hoe je een nummer het beste laat opbouwen. De variatie in zang, de ijle gitaarlijnen en de spacy drums bouwen op naar een zinderend eindstuk, een instrumentale uitloper zonder weerga, ingeleid door niet meer dan een onheilspellende sirene. Bands als Interpol en The Cure zijn nooit veraf in deze innemende plaat. Is het de geraffineerde sound van The Horrors dat hen zo spannend maakt en houdt? We zijn overtuigd van wel. Reken hen maar als stevige uitdagers van de ‘plaat van het jaar’-award voor 2011.
Beirut – The Rip Tide: het wonderkind laat weer van zich horen
Van Beirut herinneren we twee meesterwerken waarvan de ene, ‘Gulag Orchestra’ het debuut betekende van de ambitieuze band en waarvan de tweede, ‘The Flying Cup Club’ de absolute doorbraakplaat was. Toen single ‘Nantes’ in guerilla-stijl ieder muzieklijstje op deze aarde binnenstormde maakte een groot publiek kennis met het melancholische stemtimbre van wonderkind Zach Condon. Het was tijd voor een lachende derde en hoewel die er kwam bleek hij op muzikaal vlak niet te kunnen wedijveren met de intrieste voorgangers.
Met ‘The Rip Tide’ beantwoordt zanger Zach Condon de lokroep van zijn fans om zijn lachende minnares te verlaten en resoluut te kiezen voor de ironie van de eerstelingen. Zijn band ging eraan en Condon sloot zich op, gewoon, om nieuwe nummers te schrijven. Het is het clichéverhaal van de muzikant die zich moet isoleren om tot nieuw spul te komen (cfr. Bon Iver).
Het doet ons plezier dat Zach Condon zichzelf in The Rip Tide opnieuw terug vond. Zelden hoorden wij zo’n oprechte en ongedwongen Beirut-plaat als deze. En dat ook de band zich daarbij goed voelt, hoor je aan de feestelijkheid die andermaal verscholen zit in de trompetten, de toeters en de bellen los van de tristesse die Zach Condon, geholpen door zijn fabelachtige stemgeluid, wederom op voortreffelijke wijze in zijn muziek stak. Een aanwinst voor menig eindejaarslijsten.
Download: ‘East Harlem’ , ‘Santa Fe’ , ‘The Rip Tide’
